billkltz

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Tokio hotel Vorst Nationaal 03-03-2008

Tokio hotel Vorst Nationaal 03-03-2008

Ze hebben veel liedjes gezongen, de meeste allemaal in het Engels, We hebben een paar uurtjes moeten aanschuiven voor we binnen konden maar het was het wachten waard!!!!

Gustav Schäfer Biografie

Gustav Schäfer Biografie

Naam: Gustav Schafer / Geboren op 8 september in 1988 / Woonplaats: Magdeburg / Broer of zus: 1 zus / Blond haar n bruine ogn / Lengte is 1.65 m n weegt 68 kg / Hij wil nogh tattoo's n piercings te late zettn / Hobby's: Muziek n fietsen / Zijn motto: Hauptsache alles geht schief (= Hoofdzaak: Alles gaat verkeerd / Favo vak : sport n ecomnomie / haat vakken : Duits n natuurkunde / cute !!! wat weetjes : + first cd was van Metallica + First concert was vn Joe Cocker / Lievelingseten: Lasagne / Favo drank: Red Bull en chocolademelk

Zelfmoord om Bill 2x???

Zelfmoord om Bill 2x???

Je leest het goed.. er zijn al 2 meisjes die zelfmoord pleegden/wilden plegen omwille van Bill... 1tje in Duitsland; haar afscheidsbriefje: "zonder Bill is mijn leven zinloos en ik kan de pijn niet meer verdragen. ik wil niet zonder hem zijn! als laatste wil ik zeggen is dat ik altijd van je houd en dat je voor altijd in mijn hart bent, het maakt niet uit of hij nog klopt of niet (of haar hart klopt)." ze was 15.. volgens sommigen zou het liedje Spring nicht voor haar geschreven zijn.. Al blijkt uit een interview met Bill dat het niet voor haar geschreven is.. Als zegt Bill in een (al dan niet getruceerd) interview dat hij er zich niet veel van aantrekt.. (kben nog op zoek naar de link) 1tje in Nederland maandag 16 juni 2007 heeft een meisje uit Nederland zelfmoord willen plegen omdat ze het leven zonder Bill ook niet meer aankon.. ze ligt nu nog in het ziekenhuis; (16/07/07 = nu =P) Ze zou haar polsen overgesneden hebben en wou net uit het raam springen maar op dat moment kwam haar moeder er aan.. haar chatnaam op de TH-chat is Ivana..

Bill Kaulitz Biografie

Bill Kaulitz Biografie

Naam: Bill Kaulitz | Leeftijd: 18 jaar | Geboortedatum: 01-09-1989 | Sterrenbeeld: Maagd | Woonplaats: Loitsche | Geboorteplaats: Leipzig | Kleur Ogen: Bruin | Kleur haar: Zwart met blonde plukjes | Moeder: Siemone Kaulitz | Vader: Jorg | Stiefvader: Gordon Trümper | Broer: Tom | Huisdieren: 1 hond, Scotty, een kat Kasimir en 2 vissen | Lievelingsdier: Aap | Schoenmaat: 42 | Kledingmaat: S | Lengte: 1.83 M | Gewicht: 53 | Hobby's: Party's, Haren Verven en Muziek | Levensmotto: Leb' die Sekunde | Deo: Dove of Axe | Favo Kledingmerk: Adidas | Meestdragende kledingmerken: Adidas, Tommy Hilfinger en Diesel | Eerste zoen: 10 jaar | Wordt opgewonden als: Een meisje hem op zijn kaaklijn zoent | Piercings: Tong en Wenkbrauw | Tattoo's: Logo in zijn nek en Ster op rechterheup | Eerste concert bezoek: Nena | Eerste zelfgekochte CD: Nena | Haarproducten: Haarspray van Kyrell, kokos wax en stijl tang | Huidproducten: Vooral babyproducten, zoals van Penaten | Lievelingsvak op school: Kunst | Stomste vakken op school: Wiskunde, Natuurkunde en Scheikunde | Lievelings eten: Pizza en wafels | Lievelings drinken: Cola en Red Bull | Bij McDonald's bestelt hij: Big Mac, 6 kipnuggets met zoet-zure saus en een vanille milkshake | Lievelingsserie: Freunde-das leben geht weiter | Lievelings 'speeltje': Z'n Apple Ibook | Lievelings Acteurs: Angelina Jolie en Brad Pitt | Lievelingswoord: Dreist! | Mobiel: Sidekick II | Allergisch voor: Muggesteken | Idool/Voorbeeld: Nena | Ook fan van: Greenday en Pink | Allesmooiste liedjes: Pink - Who Knew en Greenday - Boulevard of Broken Dreams | Positieve Eigenschappen: Lief, Betrouwbaar, Spontaan en Rustig | Negatieve Eigenschappen: Egoistisch | Bijnaam: Macky ( zo werd hij door zijn oma genoemt omdat hij zo van McDonalds houd) | Houdt niet van: de natuur en vooral die kleine beestjes die daar leven | Houd wel van: Meisjes | Is erg: Romantisch | Lievelingskleuren: Rood en zwart | Als kind bang voor: Heksen | Het lelijkste aan zich zelf vind hij: Zijn oren | Weetjes over Bill Zijn ouders waren gescheiden toen Bill en Tom 6 jaar waren | Zelf geeft hij toe dat hij heel ijdel is | Hij brengt normaal 1 uur door in de badkamer, in het weekend soms 2 | Hij heeft samen met de andere van Tokio Hotel een priveleraar | Hij kan niet koken en eet niks wat hij niet kent | Hij heeft zijn wenkbrauw piercing sinds zijn 12e | Zijn tongpiercing sinds zijn 14e | Zijn tongpiercing heeft hij in Spanje laten zetten in Salou | Zijn tattoo in zijn nek heeft hij sinds eind juli 2005 | Bill praat eerst voordat hij nadenkt | Hij koopt veel te veel en houd dus erg van shoppen | Hij houd van strakke boxers | Ook houd hij heel veel van slapen | Hij rookt stiekem voor de stress | Hij doet zijn make-up zelf | Hij singt en schrijft de liedjes sinds zijn 9de | Hij deeld al zijn geheimen met Tom en zijn moeder | Hij is rechtshandig | Als hij en Tom alletwee het zelfde meisje leuk vinden, laten ze het meisje kiezen | Hij houd van disscuseren en wint altijd | Hij krijgt de meeste liefdesbrieven en fanbrieven | Hij droomt soms hetzelfde als Tom | Vroeger hadden Tom en Bill shirts aan met hun naam omdat de oppasser ze niet uit elkaar kon houden | Hij heeft in 1 week 1 fles haarspray nodig | Hij ontvangt ong. 50 brieven per dag | Hij wil een keer shoppen in New York | Hij krijgt 50 euro zakgeld per maand

Weetjes Bill

Weetjes Bill

eerst zelfgekochte album was van: Nena. eerste concertbezoek was van: Nena. geurtje: Ik gebruik geen parfum, ik vind deo genoeg, het liefste van Axe. haarproducten: Haarsprey van kyrell kokos wax. huidproducten: Vooral babyproducten, zoals penaten. lievelingsvak op school: kunst. minst geliefde vakken op school: wiskunde,frans en natuurkunde. lievelingseten: pizza. lievelingsdrinken: redbull en cola. bij mac donalds bestelt hij: Een big mac, 6 kipnuggets met zoet-zure saus, en een vanille milkshake. lievelngsserie: freunde das leben geht weiter. lievelngs "speeltje": mijn apple ibook. lievelings acteurs: Brad Pitt en Angelina Jolie. lievelngswoord: Dreist. Mobiel: sidekick II. allergisch voor: muggensteken (lag daardoor een keer een week in het ziekenhuis!!). dool/voorbeeld: Nena. huisdieren: domberman-labrador (Scotty), en een kat (kasmir). houdt niet van: de onaangeraakte natuur, (vooral de kleine beestjes die daar wonen). lievelings keur: rood/zwart. beste vriend Andreas (ook de beste vriend van Tom) gelooft in ware liefde. vind zichzelf tecool. zijn stiefvader speelt in een rockband - Bill & Tom vallen vaak op hetzelfde meisje en laat haar dan meestal kiezen wie ze leuker vind. op de basischool gingen Bill & Tom papiertjes met inkt naar hun leraar gooien. & geen fan van chocolade is.

Tom Kaulitz Biografie

Tom Kaulitz Biografie

Naam: Tom Kaulitz | Geboren: 1 September 1989 (17 jaar en 10 minuten ouder dan Bill) | Plaats: Leiipzig / Duitsland | Broers / Zussen: Tweelingsbroer Bill | Sterrenbeeld: Maagd | Lengte: 1,80 m | Gewicht: 53 kg | Schoenmaat: 42 | Kleur Ogen: Bruin | Haarkleur: Donker blond | Hobby's: Graffiti, Gitaar spelen, feestjes en BMX | Piercings: Aan de linkerkant van z'n onderlip | Dieren: Hond(Scotty) en Kat(Kasimir) | Lievelingsvak: Kunst | Haatvak: Wiskunde, scheikunde | Lievelingsauto: Hummer, BMW | Lievelingseten: Pizza, hamburgers, spaghetti, wafels | Karakter: Tom is een echte macho, altijd eem freche(brutale) spreuk, maar altijd hartelijk! | Motto: Carpe Diem! (pluk de dag!) | Rol in de band: Gitarist | Tom rookt. | Tom's mobiel: Sony Ericson T630, beltonen vindt hij verschrikkelijk

Tokio hotel TMF awards

Tokio hotel TMF awards

Op 13 Oktober 2007 was het zover, ik ging met mijn beste vriendin naar de TMF awards, het was zoals ik voorspelde G-E-W-E-L-D-I-G!!! Als ze volgend jaar weer geselecteerd zijn ga ik zeker terug!

Into the night for you geschreven door Tinkske

Into the night for you geschreven door Tinkske

Into the night for you De regen die al heel de dag dreigend in de lucht had gehangen viel nu dan eindelijk toch naar beneden, druppel per druppel leegden de donkere wolken boven Berlijn zich terwijl een harde wind de druppels tegen de ramen ketste. Hij lag uitgestrekt op zijn bed, zijn gezicht naar het venster gekeerd waar de druppels kleine beekjes vormde wiens grillige pad om de haverklap vervormde. Schaduwstroompjes gleden over hem, als schaduwen van tranen over zijn gezicht, als een weerspiegeling van de gevoelens van wanhoop die zich op dit moment meester hadden gemaakt van de donkerharige jongen. Hij wist heel goed dat zijn gevoelens normaal waren, maar omdat hij niet een normaal leven kon leiden kon hij zijn gevoelens ook niet normaal uiten. Het glimlachen terwijl zijn hart brak viel hem zwaar, alsof zijn gezicht zou versplinteren door de onnatuurlijke houding van zijn mond. Gelukkig waren er nog deze gestolen momenten weg van alles en iedereen waarin hij tot op zekere hoogte uiting kon geven aan zijn werkelijke gevoelens. Een paar echte tranen gleden over zijn wangen en vermengden zich met de schaduwen. Vermoeid sloot hij zijn ogen. Hij was het zo moe, moe van alles, moe van de pijn. Niemand had van haar bestaan geweten, niemand had het mogen weten, hij had het niet gewild... Nu, terugkijkend op alles wilde hij niets liever dan tieren tegen de wereld wie ze was, maar hij wist dat het hem geen goed zou doen om hieraan te denken. Het leegste woordje van allemaal dat al dagenlang in zijn gedachten rondspookte kwam bovendrijven uit de diepte waarnaar het verbannen was en zorgde voor meer tranen die zich niet lieten bedwingen. Dat ene stomme woordje... Als... Tom voelde zich geirriteerd. Nee, zelfs meer dan geirriteerd feitelijk. Omdat hij nu eenmaal Bills tweelingbroer was, maakte hem dat ook mede-verantwoordelijk voor Bill. In de ogen van de rest dan toch... En de laatste tijd, met Bills onverklaarbare gedrag, was het een zeer onaangename taak voor hem om telkens weer verantwoordelijk te zijn voor hem. Hij klopte op de deur van Bills slaapkamer maar kreeg zoals gewoonlijk de laatste tijd geen antwoord. Met minder dan twee uur tot het vertrek naar hun concert was Bill meestal meer geconcentreerd. Hij deed de deur open en was niet eens verbaasd dat de deur niet op slot was. De kamer was gehuld in lange schaduwen die door de laagstaande zon op de muren en het bed geworpen werden. De ruit was nog nat van de eerdere regenvlaag, waardoor spikkels overal als vlekjes overheen vielen. Bill lag languit op zijn bed, zijn gezicht naar de venster gekeerd. Toen Tom dichterbij kwam zag hij tot zijn verbazing dat hij lag te slapen, de sporen van recente tranen nog nat op zijn wangen. In zijn slaap zag zijn tweelingbroer er enorm breekbaar uit, op de een of andere manier jonger dan hij eigenlijk was. Tom zette zich neer op de stoel die naar het bed gekeerd stond, en keek neer op zijn tweelingsbroer terwijl hij zich voor de honderdste keer afvroeg wat er toch scheelde, wat er zo erg was dat Bill zelfs hem niet ermee wou of kon vertouwen... In zijn dromen joeg hij haar na, ongrijpbaar als de wind en even moeilijk vast te houden als water in zijn handpalmen. Hij wist dat hij haar niet zou inhalen, dat deed hij zelfs in zijn dromen nooit. Ze was weg, voorgoed weg, en niemand kon haar terughalen van waar ze heengegaan was. Maar hij moest blijven proberen, hij moest blijven hopen dat hij deze keer zijn fout kon rechtzetten, dat hij kon tegenhouden wat onvermijdelijk was en haar helpen. In zijn droombeeld dook in de verte het ravijn op, dat vervloekte ravijn dat onvermijdelijk een einde zou maken aan deze poging en hem weer zou achterlaten met het gevoel dat hem al wekenlang vergezelde. Hij zag hoe ze zonder op- of omkijken recht naar de afgrond snelde en zijn droom-evenbeeld schreeuwde zijn wanhoop uit terwijl hij zijn looppas versnelde. Tevergeefs... Terwijl hij met een luide, gekwelde schreeuw wakker werd verdween het meisje over de rand, voorgoed... Tom ving zijn broer op terwijl die schreeuwend overeind veerde, duidelijk gekweld door het restant van een of andere nachtmerrie. Hij hield Bill stevig vast bij zijn bovenarmen terwijl de halfslapende jongen wanhopig worstelde om los te komen, alsof duizenden hellemonsters hem op de hielen zaten. "Bill wordt wakker jongen er is niks, komaan. Bill!!!" Het lukte Tom maar half om door te dringen tot zijn tweelingsbroer maar gelukkig verdween het restant van de droom al snel waardoor Bill helemaal wakker kon worden. Hij keek de kamer rond alsof hij verwachtte dat er iets uit de lange schaduwen naar voren zou springen en schrok duidelijk toen hij naast zich op het bed de bezorgde Tom zag zitten. "Wat was dat toch allemaal?" Toms frustratie piekte toen hij zag dat Bill zichzelf in de hand kreeg en zich klaarmaakte voor zijn standaardantwoord. "Niets, Tom, er is niks..." Niets ... yeah right... Tom onderdrukte snel de neiging om zijn tweelingsbroer een goede rammeling te geven. Weken aan een stuk al was Bill depressief, en niemand maar dan ook niemand mocht ook maar iets weten. Het was niet zo dat Tom hem zijn geheimen niet gunde, maar hij gunde Bill geen geheimen waaraan hij kapot ging. Dat zou omgekeerd ook niet zo zijn wist hij. Zonder een woord te zeggen verder liep hij de kamer uit, waarbij de hard dichtslaande deur de enige indicatie was van zijn gevoelens. Met zijn ogen dicht leunde hij tegen de deur in een poging iets van zijn woede te laten varen. Het lukte hem maar half, en hij liep doelloos weg van de deur toen hij hoorde dat in de kamer Bill opnieuw begon te snikken. Georg genoot van een zeldzaam half uurtje vrije tijd alvorens ze naar het concert werden gereden. Hij zat in een dikke jas geduffeld op het dakterras van hun hotel, genietend van het uitzicht over de stad. Hij hield soms wel van deze momenten, en bedacht dat ze er soms te weinig waren. Toch, klagen deed hij niet, Tokio Hotel was een avontuur voor hem, een jongensdroom die werkelijkheid werd. Hij had wel eens minachtend gedacht dat alle artiesten zoiets zeiden toen hij vroeger interviews las, maar nu hij zelf aan de andere kant stond moest hij eerlijk toegeven dat er geen betere woorden voor waren. De zon en de wolken speelden nog steeds een spelletje met elkaar, waardoor hij soms in het volle zonlicht zijn ogen halfdicht moest knijpen, en soms vreesde dat er toch druppels op zijn hoofd zouden vallen. Hij mocht de tijd niet uit het oog verliezen maar hij wist wel dat ze hem toch zouden zoeken als hij te laat was. Hij voelde zich relaxed en wist dat hij vanavond een goede prestatie zou neerzetten op het podium. Eerder was dat wel anders geweest. Hij was niet blind, de groep had problemen en het lag aan de Kaulitz broertjes. Of toch aan eentje... Terwijl deze gedachten zijn rustige stemming min of meer vergalden hoorde hij achter zich de toegangsdeur naar het dakterras tegen de muur slaan. Verrast keek hij omhoog, hij had met de deur geworsteld toen hij buitenkwam dus hij was nieuwsgierig naar wie zoveel macht had weten uit te oefenen, en was verrast toen hij Tom buiten zag komen. Tom, zonder jas, enkel in een t-shirt ondanks de frisse wind die hierboven stond. Georg sloeg zijn vriend gade, de wind leek hem niet te deren. Wat het ook was dat hij had opgemerkt, Tom werd er blijkbaar langzaam gek van. Niet verwonderlijk als je bedacht dat hun leadzanger de laatste tijd als verdoofd rondliep. Maar hij wist wel beter dan zich te mengen in dit debat. "Hey" Tom had hem opgemerkt en kwam met vastberaden stap op hem af. Georg zag de sporen van frustratie in zijn hele houding, maar beperkte zich tot "en?" Hij wist niet wat hij anders moest zeggen... Tom pakte zijn hand en trok hem overeind. "Tijd om te gaan ..." Het concert was goed gegaan, dacht hij. Gelukkig had Bill weer iets van zichzelf getoond op het podium en af en toe was er zelfs een glimlach te bespeuren geweest bij zijn broertje. Zijn broertje, Bill was voor hem toch altijd "het jonge broertje" geweest, ook al scheelden ze dan maar 10 minuten. En dat kwam vooral tot uiting als Bill problemen had. Of Bill dat nu leuk vond of niet... Hij keek zijdelings naar Bill die weer was vervallen in 1 van zijn apathische buien, terwijl de anderen bespraken waar ze zouden heengaan. Er werd beslist om naar een leuke bar te gaan in de buurt van hun hotel. Tom deed zijn best om voor de zoveelste keer zijn frustraties en woede op Bill te onderdrukken toen deze niet eens antwoordde of hij het ok vond, maar gewoon zijn schouders eens ophaalde en weer naar buiten begon te staren. ln de gietende regen liepen de jongens snel naar de club die was ingericht met zacht sfeerlicht, en aparte kamers had. Het beviel hen wel zo op het eerste zicht, en de jongens installeerden zich aan een tafeltje terwijl iemand de bestelling kwam opnemen. Het publiek in de club was niet geneigd veel aandacht aan hen te besteden, Tokio Hotel lag waarschijnlijk niet in de lijn van de gemiddelde muzieksmaak zodat ze een zeldzaam rustig avondje zouden hebben. Bill zei niet veel, en was op een bepaald moment zelfs verdwenen. Toen Tom om zich heen keek, zag hij Bill verdwijnen in de mensenmassa en even kreeg hij de neiging om hem achterna te gaan. Hij bedacht zich echter snel toen hij Gustav hoorde beginnen vertellen over een of ander voorval waar hij zich als jonge snaak bij een meisje belachelijk had gemaakt. Als Bill niet bij hen wou blijven, waarom zou hij zich dan belachelijk maken en hem achterna lopen? Hij was tenslotte de babysitter niet van zijn broer... Hij had net zoveel recht op een leuk avondje uit als iedereen. Met slechts een klein voorgevoel van naderend onheil dat hij snel afdeed als onzin keerde hij zijn gezicht en zijn aandacht naar de lachende groep om zich heen. Bill voelde zich afgescheiden van de rest op de terugweg van het concert. Het publiek had hem goed gedaan, maar kort nadat hij van het podium was gestapt, was zijn geluksgevoel verdwenen, alsof een gewond vogeltje een noodlanding had moeken maken. De realiteit had zich weer aan hem opgedrongen alsof het werkelijk een monster was dat in de duisternis gewoon even een korte pauze had genomen. Hij dacht weer aan haar. Zijn jeugdvriendinnetje van vroeger, hoewel ze nooit een koppel waren geweest. Hij kende haar al zolang en ook Tom kende haar al was die nooit zo close geweest met haar. Toen hij met muziek was begonnen had ze al lachend gezegd dat zij best hun eerste fan zou willen worden en ze hadden ondanks Bills drukke agenda een levendig emailverkeer onderhouden. Christiana had ze geheten, al had ze zelf een hekel aan haar naam en noemde ze zichzelf tot ergernis van haar ouders Krissie. Hij was zo blind geweest toen hij de eerste noodsignalen ontving van haar. Hij had haar feitelijk genegeerd op een bepaalde manier. Het grote success was juist begonnen en hij wilde ten volle genieten van wat hem overkwam. Terwijl Krissie steeds wanhopiger zocht naar houvast bij wat een slopende ziekte bleek te zijn, dreef hij steeds verder weg op de hoge golf van success die hem meevoerde. Tot een paar weken geleden. Hij had een email ontvangen van haar moeder met daarin de korte mededeling dat Krissie zelfmoord had gepleegd door van het balkon van hun appartement te springen. Ze was op slag dood geweest en ze had een korte brief achtergelaten met daarin een bedanking voor iedereen die haar dierbaar was geweest. Zijn naam had ertussen gestaan... Het schuldgevoel was niet meer weg te denken. Hij had alle emails gelezen, ditmaal zag hij wel de noodsignalen die ze hem had toegezonden. Hoe kon hij nog genieten van wat hij had? Hoe had hij zo egoistisch kunnen zijn? Hoe had hij zoveel wreedheid in zich kunnen hebben dat hij een oude vriendin de rug had toegekeerd om aanbeden te worden? De gedachten sneden door zijn ziel, dat deden ze al wekenlang. Hij voelde zich afgesneden van alles en iedereen, zelfs van zijn tweelingsbroer. Hij wist dat Tom geen idee had dat ze overleden was, en hij wilde het hem niet vertellen, wilde niet de beschuldigingen lezen in de ogen van de anderen. Hij dacht dat hij het niet te boven zou komen als Tom zijn gedachten zou uitspreken. Tom was lief, maar soms heel zwart/wit, en een vriendin in de steek laten stond voor Tom gelijk aan verraad, ongeacht de reden... En dan was er de manier waarop. Door te springen. Spring Nicht... hij dacht dat dat bedoeld was als boodschap van haar. Ze wilde hem ook vertellen dat ze zelf dacht dat hij haar in de steek had gelaten. Zijn gedachten werden afgeleid door een paar mannen die naast hem stonden te fluisteren. Een van hem keek hem aandachtig aan, en wenkte hem om dichterbij te komen. Ergens in Bills binnenste ging een alarmbel af maar hij was zo verdiept in zijn gedachten dat de signalen niet werden opgevangen. "Zin in een kick?" vroeg de man hem met een zacht raspende stem. In zijn adem rook Bill de lucht van sigaretten en verschraald, goedkoop bier en hij wilde zich omdraaien en teruglopen tot hij een glinsterend pakje zag in de hand van een van hen. "Tuurlijk" Het antwoord kwam hem voor alsof het door een vreemde was gegeven, maar hij wist dat er een onzichtbare grens was overschreden. Hij keek achterom naar de tafel waar zijn broer met zijn vrienden zaten te lachen. Alsof hij, of zij, in een luchtbel zaten... Het maakte hen niet meer uit, dacht Bill, alsof ze op een of andere manier toch lucht hadden gekregen van wat hij op zijn geweten had. Hij draaide zich om en liep met bang kloppend hartje de man achterna naar de andere kant van de club... De man glimlachte vals toen hij merkte dat de jonge knaap hem volgde naar het aparte kamertje. Hij wist op slag wie hij was, en zulke mensen zag hij graag komen. Zulke mensen hadden het geld... Gewetenswroeging had hij allang niet meer, dat kon hij zich niet veroorloven. Hij wist dat het de eerste keer was voor de jongen dat hij zich aan zoiets zou wagen, maar hij wist ook hoe hij klanten moest ronselen, en belangrijker, hoe hij ervoor kon zorgen dat ze terugkwamen. Hij knielde neer aan de lage tafel die middenin de kamer stond, en gebaarde naar Bill dat hij kon gaan zitten in een uitgezakte sofa die ernaast in de hoek stond. Hij ontstak een kaars en bewoog met ervaren hand het zilverpapiertje over de vlam tot het vuilbruine poeder begon te smelten en vloeibaar werd. Hij voelde de zenuwen van zijn jonge klant aan en besloot eerst hem maar op zijn gemak te stellen. "Wat wil je feitelijk??? Welke kick ben je op uit jongen?" Zijn ogen bleven gericht op de kaarsvlam terwijl hij een antwoord fluisterde. "Vergeten" Hij draaide zijn ogen weer weg en concentreerde zich op het poeder dat ondertussen bijna vloeibaar was. De jongen had duidelijk verdriet. Des te beter... Die waren altijd makkelijkst te vangen... Hij nam de rubber strop van de tafel en schoof de mouw van Bills t-shirt omhoog terwijl hij de angst zag in diens ogen. "Ontspan knul, er is niets aan de hand..." Met ervaren hand deed hij de strop om Bills bovenarm en trok hem hard aan zodat de bloedtoevoer gedeeltelijk werd afgesneden. Hij hield van dit gedeelte, en concentreerde zich even op het patroon van vochtplekken boven zijn hoofd alvorens hij uit het zicht van Bill de vloeistof in de spuit trok. Het was prima spul, normaal niet het soort dat hij zomaar uitdeelde maar deze klant wilde hij absoluut hebben. Bill verstijfde toen hij de spuit zag in de hand van de man. Hij had allang ergens geweten war dit op zou uitdraaien en hij bad in stilte dat Tom, iemand, hem zou vinden voor het kwaad was geschied. Maar toen herinnerde hij zich weer dat het niemand wat kon schelen en wat hij had gedaan... Waarom hij hier zat. De man pakte Bills arm en voelde hem meteen verstijven. Bill probeerde onwillekeurig zijn arm terug te trekken, een eind te maken aan deze nieuwe nachtmerrie maar de ijzeren greep van de ander was sterker en hij voelde dat zijn arm gestrekt werd. De naald werd onzacht in zijn arm geduwd en hij kon een kreet van pijn niet onderdrukken. In de spuit vermengde zijn eigen bloed zich met het bruine spul en Bill voelde dat hij misselijk werd van de aanblik ervan. De tranen kwamen weer, tranen van verdriet,angst, pijn en vernedering, maar toen drukte de man de spuit in en leegde ze in zijn moegetergde lichaam, en Bill voelde zichzelf ontspannen terwijl de heroine zich een weg zocht naar de donkerste plekjes van zijn lichaam en zijn ziel. Hij zag Bills gezicht verslappen tot een wezenloze uitdrukking. De jongen zou hem dankbaar zijn, besefte hij, hij had hem gegeven wat hij had gevraagd. Hij wist dat hij het pleit alweer had gewonnen.... Gustav zat ongemakkelijk te draaien op zijn stoel. Al een hele avond lang probeerden de jongens er maar het beste van te maken en het was heel gezellig. Nee, het had heel gezellig kunnen zijn, als Bill er niet vantussen was gemuisd als een dief in de nacht. Tom had duidelijk de pest in en had misschien meer gedronken dan goed was voor hem, al had hij het stadium van openbare dronkenschap nog niet bereikt. Ze hadden geprobeerd te doen alsof het doodnormaal was dat Bill weg was zonder iets te zeggen maar nu liep de avond op zijn einde, de bar liep leeg en Bill was nergens te bespeuren. Hij hoopte vurig dat hij snel gevonden zou worden voor Toms pesthumeur echt tot uitbarsting kwam... Het sierde Tom dat hij de anderen niet had willen beroven van een leuk avondje uit maar in gedachten zag Gustav een groeiende donderwolk boven zijn hoofd hangen die weldra orkaankracht zou krijgen. Ondertussen liepen de jongens naar buiten waar ze naast hun auto een wezenloze Bill vonden, liggend tussen een hoop vuilniszakken in de steeg waar ze hun auto hadden verborgen om niet op te vallen, een risico op diefstal voor lief nemend... "Bill?" Zijn naam lokte slechts een zwakke reactie uit en met halfgesloten ogen prevelde hij iets wat evengoed Duits als Sanskriet had kunnen zijn voor Gustav. Hij wenkte Georg dichterbij voor Tom kon zien waar zijn broer lag of dat was toch zijn bedoeling, ware het niet dat Tom en niet Georg reageerde op zijn gebaar. Binnensmonds vloekend probeerde hij snel om Bill rechtop te helpen maar aangezien deze geen enkele wens scheen te koesteren om zelfstandig te bewegen was zoiets niet echt simpel. Tom kwam dichterbij en zag de halfliggende Bill, ondersteund door Gustav... Hij wist dat hij ongerust hoorde te zijn, maar er was enkel woede, blinde woede, zelfs een vleugje haat op zijn tweelingsbroer, al wist hij wist niet precies waar het haatgevoel vandaan kwam en het bracht hem in verwarring om zoiets te voelen als het om Bill ging, maar hij kon niet liegen tegen zichzelf, had het nu aan hem gelegen liet hij Bill achter en ging hij alleen naar het hotel. Maar hij besefte dat hij zoiets niet kon doen... Met een zwaai sleurde hij Bill onzacht overeind en deponeerde hem in de achterzetel tegen het portier. De kleine grimas van pijn die Bill toonde toen zijn hoofd onzacht tegen de ruit smakte deed Tom vreemd genoeg goed, alsof het een deeltje was van zijn eigen pijn die hij nu had overgedragen aan Bill... Het eerste wat hij waarnam waren lichten die flikkerden alsof iemand met een lamp in zijn gezicht scheen en hij probeerde tevergeefs zijn ogen af te schermen van de helderheid ervan. Enkele tellen later realiseerde hij zich echter dat het enkel daglicht was wat hij zag en hij dwong zichzelf zijn ogen open te doen. Bill lag gekleed op zijn bed, al herkende hij dat niet meteen. Zijn hoofd bonsde en zijn mond voelde aan alsof er een pak watten in geduwd was. Hij strekte zijn ledematen uit en voelde pijnscheuten door zijn armen trekken terwijl hij wanhopig probeerde zich te herinneren wat er juist was voorgevallen de vorige avond. Zijn ogen vielen op zijn arm, blauwpaars gekleurd waar de naald de vorige avond in zijn vel was gestoken en als een lawine kwamen flarden bovengedreven uit zijn geheugen. De angst, de pijn en daarna, het grote niets waarin hij gevallen was, de kleuren en vage droombeelden en hallucinaties die hem tegelijk hadden beangstigd en op de een of andere manier een gevoel van vrede bezorgd hadden. Hij herinnerde zich vaag dat hij buitengegooid was... ln elk geval had hij wel gekregen waar hij de man om gevraagd had, maar hij vroeg zich af of de prijs van het ontwaken niet te hoog was voor het gekregene. Kreunend liep hij naar de kleine badkamer en spatte water in zijn gezicht in een poging de laatste duffe resten van de verdoving weg te werken. Hij rilde een beetje van de kilte die in zijn kamer scheen te hangen en liep terug naar het bed waarnaast zijn koffer stond. Over de stoel in de kamer was zijn jas gehangen die hij de avond ervoor gedragen had en hij gooide ze eerst opzij alvorens zijn koffer erop uit te pakken. lets wat glinsterde op de grond trok zijn aandacht. Zilverpapiertjes, vier keurig opgevouwen velletjes zilverpapier waren uit zijn zak gevallen. Snel, of toch zo snel zijn duffe hoofd hem toeliet, doorzocht hij zijn zakken en vond nog een pakje en een kaartje waarop enkel een telefoonnummer stond. Hij hoefde het niet te doen, hij wist wat hij zou vinden maar toch vouwde hij langzaam en met trillende handen het ene zilverpapier pakje open. Hij vond wat hij dacht te vinden, hetzelfde bruine poeder dat hij de avond ervoor had gezien, een iets grotere hoeveelheid zelfs. Hij wist waar het vandaan kwam, en hij wist ook waarom. Langzaam, als in slowmotion, raapte hij een voor een de pakjes op en stond op van de grond terwijl hij bleef staren naar zijn handen. De deur vloog met een smak open en Tom stormde de kamer in. Verschrikt hield Bill zijn handen achter zijn rug, in een doorzichtige poging Tom niet te laten merken wat er inzat. "Waar ben jij gisteren in godsnaam geweest?" Hiij schrok, schrok van de vijandigheid in Toms stem, van de woede en de kilte die spraken uit zijn hele houding en hij gaf het eerste antwoord dat in hem wilde opkomen. "Nergens..." Even dacht hij dat zijn tweelingsbroer hem zou slaan, maar Tom beperkte zich tot een blik vol haat, alvorens met een even luide knal de deur weer dicht te slaan en Bill alleen te laten met zichzelf. Even vastberaden als weifelend liep hij terug naar de badkamer en het toilet, met de bedoeling de zilverpapiertjes ongeopend door te spoelen. Hij keek naar zijn arm, waar de bloeduitstorting als een soort abstract kunstwerk afstak tegen zijn vel. En toen kwam het gezicht van zijn broer uit zijn recente herinnering, de blik vol haat, en hij wendde zich af terwijl hij de pakjes vastklemde... Tom kwam terug in zijn kamer en smeet de deur zo hard dicht dat de kristallen kandelaar op de tafel rinkelend bijna omviel. Hij was het zat, gewoon zat... Hij wist nog steeds niet wat er Bill scheelde en het werd hem langzaam duidelijk dat hij het ook nooit zou weten tenzij hij er per ongeluk achterkwam. Nog nooit, nooit eerder had hij dit meegemaakt. Ze waren altijd met elkaar op een of andere manier verbonden geweest en nu voelde hij dat Bill zich almaar verder afsloot. Alsof hij, Tom, plots teveel was geworden in Bills leven. Hij probeerde zichzelf te zeggen dat hij onzin uitkraamde, dat het niet waar was, maar hij kon er niet langer omheen draaien. Wat er gisteren was gebeurd in de bar was een keerpunt geweest voor beiden. Bill die zomaar wegliep, en daarna stomdronken teruggevonden werd in een steeg. Te belachelijk voor woorden... Bill die nooit dronken was, of toch nooit zo erg was plots in een drankorgel veranderd. En dan wou hij nog steeds dat Tom geloofde dat er niks aan de hand was... Hoe stom dacht Bill dat hij was. Hij voelde dat hij vervuld was van woede, en in een opwelling pakte hij zijn sigaretten om een wandeling te gaan maken. Bill moest maar op zichzelf passen vannacht... Georg zat opgekruld op zijn bed, samen met Gustav te luisteren naar het gegooi met deuren verderop hun gang. Geen van beiden had een vin verroerd maar het was niet nodig geweest, ze wisten zo ook wel wat er aan de hand was. Ruzie in hun huishouden... "Denk je dat de deur er nog inzit?" Gustav keek hem halflachend aan, zittend op de hoge stoel. Hij probeerde een grappige noot te introduceren in iets wat helemaal niet grappig was, dat besefte hij zelf ook wel. Het was volgens hem, tijd voor actie. Of toch een beetje. "Jij gaat naar Bill, ik pak Tom aan. We moeten ze zover krijgen dat ze toch op z'n minst geen hotels afbreken." Georg keek sceptisch, maar gaf toe. Gelukkig had hij toch de minst opvliegende van de twee broers. Hij liep de gang uit en klopte op de deur van Bill alvorens binnen te stappen. Zijn hart kromp ineen toen hij Bill languit huilend op zijn bed zag liggen. Wat het ook was, Bill ging eronderdoor, stukje voor stukje... Hij zette zich naast de huilende jongen op het bed en draaide hem half om. Zonder een verder woord, zonder aarzeling, wierp Bill zich in Georgs armen, als een kind dat troost zocht, wanhopig huilend... Niet meer, niet meer, niet meer... De zin maalde als een mantra door zijn hoofd, op het ritme van zijn hartslag die steeds versnelde terwijl hij als bezeten zat te kijken naar de vijf opgevouwen pakjes voor hem op de tafel. Al heel de tijd maalde het door zijn hoofd, niet doen niet meer doen. Maar hij wist dat hij een verliezer was in deze strijd met zichzelf omdat hij ondertussen met heel zijn lichaam verlangde naar de roes waarin hij zou verkeren. Het wakker worden en het rotte gevoel werden overvleugeld door de wens om te vergeten... Hij nam een kaars en zijn aansteker, en stak de wiek aan alvorens naar de vlam te staren. Hij stak zijn hand uit en voelde de hitte likken aan zijn handpalm. Hij had een onbewust besluit genomen... misschien zou het helpen. Nog 1 enkele keer, zei hij bij zichzelf terwijl hij de spuit die hij eerder stiekem had gehaald uitpakte en met een riem zijn arm alvast afspande. Het bruine spul werd vloeibaar zoals het dat eerder had gedaan en de wereld verdween toen hij de naald in zijn aders stak... Hij stond letterlijk op zijn benen te zwaaien, terwijl om hem heen de arena draaide als een bezeten tol. Hij had expres niet genomen, niet voor het concert, maar nu begon hij te wensen dat hij toch had toegegeven aan de martelende obsessie die hem plaagde. High of niet begon almaar meer in elkaar over te vloeien, en hij hield zich staande aan de muur bovenaan de trap. Onderaan stonden Tom en Gustav naar hem te kijken, bezorgd, angstig, walgend... De Bill die zich de afgelopen drie weken had vertoond was nog geen schim van zichzelf geweest, en het was al zo erg. Compleet in zichzelf gekeerd praatte hij nog amper met iemand, zelfs niet met Tom. Gustav wist dat Tom moeite had niet te laten merken hoezeer Bills gedrag hem kwetste. Soms, als hij dacht dat niemand keek, stond Tom zichzelf toe zijn masker te laten vallen en dan was er in zijn gezicht evenveel pijn te zien als bij Bill. Maar de pijn was anders, voor het eerst in hun leven waren de twins niet verbonden met elkaar. Bill kwam bevend de trap af en keek Tom aan. "Klaar?" Er kwam van Tom als enige antwoord een blik zoals hij de afgelopen dagen steeds had gekregen. Een blik die even duidelijk zei "ik haat je" als woorden het zouden doen... Hij zweette en hij had het koud tegelijk, een gevoel dat ondertussen al niet meer nieuw was voor hem. Het was vandaag een drietal weken geleden dat hij zijn eerste trip had gemaakt, en de drugs waren geen hulpmiddel meer. Het was een obsessie geworden. Hij rechtte zich op na het overgeven en liep weg alsof de duivel op zijn hielen zat, wat op een bepaalde manier ook zo was... Hij had enkele minuten, niet eens misschien, om te maken dat hij wegkwam voor er iemand alarm zou slaan dat hij weg was. Niet dat hij niet weg mocht, alhoewel... Zijn gedachten verloren hun vaste vorm terwijl zijn voetstappen hem over het asfalt droegen. Boven zijn hoofd zorgde de half defecte straatverlichting voor een spookachtige sfeer, van hoge gebouwen en lange schaduwen maar Bill was blind voor alle gevaren. Hij moest, hij moest... Wanneer hij was gaan moeten wist hij niet meer, maar het was ook niet meer van belang. Hij was onderweg naar zijn redding. Of zijn ondergang, als het weer zo liep als de vorige keer. Stil vervloekte hij de nieuwe regeling die ingesteld was, waardoor hij zijn eigen geld niet meer had. Hij wist heel goed dat de mensen waarmee hij te maken had niet aan liefdadigheid deden... Zijstraat na zijstraat sloeg hij in, half blind ronddolend door de slapende stad tot hij buiten adem aankwam bij een verroeste deur, half verscholen in de duisternis. Een zucht van opluchting ontsnapte hem en als een dief in de nacht glipte hij binnen. Er hing een bedompte atmosfeer net zoals de vorige keren, wat het walgelijk genoeg vertrouwd maakte voor hem. Er ging een vaag alarm af, wat het altijd deed, maar het werd gesmoord in zijn verlangen naar vergetelheid... ln de uiterste hoek zaten de mensen voor wie hij gekomen was. Normaal gesproken zou hij niet eens praten met hen, maar hij had hen nodig. Hij werd opgemerkt voordat hij bij de tafel was waar drie mannen stil zaten te praten en de man die met zijn rug naar hem gekeerd had gezeten draaide zich om en stond op. Bill was niet klein, maar toch was de man een halve kop groter, en hij intimideerde graag. Dat wist Bill ondertussen al maar toch bekroop hem weer dat vervelende gevoel en hij concentreerde zich op de reden van zijn komst. "lk heb nodig." De man grijnsde naar Bill... Prima klant, dacht hij, zoveel erdoor draaien in zo weinig tijd... Het gedempte licht weerkaatste in zijn lege ogen en in de piercings in zijn beide oren en neus. "Heb je geld?" Ver was hij dus niet geraakt. Bill keek naar de grond en beet op zijn onderlip. Plots leek de hele onderneming een nog grotere waanzin dan eerder. Als hij de mannen het gevoel zou geven dat hij hen wou bedriegen was de kans groot dat hij niet heelhuids buiten zou raken. "Nu even niet..." Hij hoopte dat het genoeg zou zijn maar hij zag de blikken om hem heen veranderen, en hij wist dat hij een kapitale fout had gemaakt. Ze deden niet aan liefdadigheid, dat wist hij al, maar blijkbaar deden ze ook niet aan mededogen. "lk doe niet aan krediet jongen. lk wil betaald worden voor wat ik bezorg..." Bill draaide zich om en wilde weglopen zonder meer, ondertussen verontschuldigingen stamelend aan iedereen en niemand terwijl hij zich vaag afvroeg hoe hij toch hier beland was, op welk punt hij die keuze gemaakt had. De man pakte zijn bovenarm en draaide hem weer om, zodat ze tegenover elkaar kwamen te staan. Zijn vuile hand gleed door Bills haar en langs zijn schouder. "Er zijn andere manieren om te betalen dan geld..." Bills denkvermogen scheen zichzelf uit te schakelen, alsof hij wegzakte in een droom. De man stapte nog dichter op hem af tot er bijna geen plaats meer tussen hen beiden was en Bill deinsde onwillekeurig achteruit. De man bleef vooruit komen, zodat de afstand tussen hen bewaard werd tot Bill een muur raakte en de slow motion achtervolging noodgedwongen gestaakt moest worden. De hand kwam weer omhoog, en raakte zacht zijn gezicht. "Je bent heel mooi jongen, weet je dat?" Met een zucht liet Tom zich op zijn bed vallen en sloot even zijn ogen. Moe van alles, moe van niets, moe van Bill... Vooral moe van Bill... Nu weer was zijn broer blijkbaar spoorloos verdwenen, wat al een paar keer eerder was voorgevallen. Het concert was matig geweest, en hij had samen met Gustav en Georg gered wat er te redden viel met Bills optreden. Optreden was voor zijn spotlicht minnend broertje blijkbaar een zeer zware taak geworden. Hij wist dat er iets scheelde dat Bill in sneltempo naar de afgrond voerde en hij had zowat alles geprobeerd om te weten te komen wat. Koffers doorzoeken, onaangekondigd binnenkomen, kamers overhoop halen, niets maar dan ook niets had hij ontdekt. Hij bedacht dat de enige manier nog was om Bill te volgen als die verdween, maar hoe slecht hij ook zong de laatste tijd, des te beter sloop hij weg. Als een dief in de nacht... Een echte dief? Tom verwierp de gedachte... Hij hoorde het deuntje van zijn gsm afgaan en bedacht dat het toch verwonderlijk was dat het kleine ding soms zo dwingend kon klinken. Alsof het een eigen wil had... Hij glimlachte vaag om de gedachte terwijl hij de gsm opnam. Aan de andere kant van de lijn hoorde hij een vrouwenstem die hij niet herkende en even vreesde hij dat een of andere maffe fan via haar moeder op een presenteerblaadje bij hem wou komen. Hij luisterde naar de gespannen stem van de vrouw die zich voorstelde als de moeder van Krissie, het meisje dat hij en Bill in hun jeugd gekend hadden. "Sorry voor de storing Tom echt waar maar ik heb een probleem, Krissie heeft iets voor je broer Bill achtergelaten dat we nu pas gevonden hebben en ik wil het graag bezorgen aan jullie, maar ik weet niet meer wat jullie adres is. En ik wil geen risico lopen dat het verloren gaat." Vreemde uitleg... Toms gedachten bleven haken aan het woordje 'achtergelaten' en hij herhaalde het vrijwel onbewust. Hij voelde dat de vrouw schrok. "Heeft Bill je niets verteld?" Bill iets vertellen...dat was een goeie grap... Zijn stilzwijgen was dan ook welsprekend genoeg en met veel moeite en pijn begon de vrouw aan de andere kant van de telefoon aan het trieste verhaal van haar dochter.. Het eerste vage licht van de naderende dageraad was net waar te nemen aan de horizon toen Bill de deur achter zich dichttrok. De krop in zijn keel voelde pijnlijk aan, en hij omklemde de zilverpapier pakjes als een reddingslijn. Hij voelde zich gebroken, verloren. Hij voelde zich alsof hij zichzelf had achtergelaten in de smerige ruimte. Hij had de lijn overschreden tussen zin en waanzin... De tranen die over zijn wangen liepen brachten hem geen redding, geen verlichting in zijn pijn. Hij had waarvoor hij gekomen was, dat was het enige waaraan hij zich kon vastklampen en hij liep zo snel hij kon terug naar zijn hotelkamer en smeet de deur met een smak dicht. Zijn jas gooide hij op de grond, het zilverpapier op de tafel. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd en leunde op de wasbak terwijl hij naar zichzelf in de spiegel keek. Echt keek, voor het eerst in tijden... Zijn ribben staken bijna door zijn vel, zijn shouders tekenden zich scherp af. Hij wist dat hij zo'n 15 kilo had verloren in de laatste weken, vel over been, hij kon gewoon niet meer eten, niet meer functioneren, hij kon niets meer. Hij was niets meer... De gedachte bracht nieuwe tranen teweeg en hij zette de douche open, een harde waterstraal en zette zich eronder, met zijn armen om zijn knieen, zijn hoofd leunend op zijn onderarmen, en hij huilde. Om Krissie die hij niet had kunnen helpen, niet had willen helpen; Om zijn broer Tom, die hem nu haatte. Hij huilde om zichzelf. Om het monster dat hij geworden was... Tom bleef nog lang staren naar de telefoon in zijn hand, geschrokken van het telefoongesprek dat hij een vijftal minuten had beeindigd. Hij wilde opsrpingen en rennen, en blijven zitten tegelijk. Het verhaal van de vrouw was beheerst geweest, afgebeten soms bijna, en hij knipperde even met zijn ogen om zijn geest wat helderder te maken. Zijn jeugdvriendin was dood. En Bill had niets gezegd. Hij had een schok gekregen toen hij vroeg hoelang, omdat hij direct wist dat het samenhing met Bills achteruitgang. Hij wist nu wat er scheelde met zijn broer. Het puzzelstukje was ontdekt en hij kon zich goed indenken wat een verwoestend effect het nieuws op Bill had gehad. Hij voelde zich bevrijd op de een of andere manier...alsof hij een waas voor zijn ogen had gehad en die nu opgetrokken was. Hij voelde zich alsof Bill hem weer vertrouwd voorkwam. Het goedmaken... Bill had al die tijd gewoon behoefte gehad aan troost en hij had het niet beseft. Hij zou het goedmaken met Bill.... Morgen... De ochtend erna was voor Tom een marteling. Hij had zich voorgenomen om voor de geplande vergadering met Bill te gaan praten maar snel opstaan was nooit een aangename zaak. Hij worstelde zich uit zijn bed en kleedde zich snel aan alvorens naar de kamer van Bill te lopen. Hij was verbaasd toen hij Bill nergens zag maar hoorde toen de douche lopen. De kamer zag eruit alsof een kleine ravage was aangericht. Een lege vaas met bloemen lag naast de tafel en de spiegel hing scheef gebroken aan de muur. Met een frons op zijn gezicht liep hij verder de kamer in. Hij zag Bills jas liggen, neergesmeten zo leek het wel. Hij zag netjes opgevouwen zilverpapiertjes liggen op de tafel en liep erheen. Vreemd ... Het bruine poeder betekende niets concreets voor hem, enkel een soort vage geur van ammoniak die eruit opsteeg deed zijn alarm afgaan. Plots dreef een haast hem voort, en hij spurtte de paar passen naar de badkamer en gooide de deur open. Bill lag rillend in de douche, zijn hoofd tegen de muur geleund en zijn ogen gesloten. Tom voelde aan het water dat ijskoud was en hij schudde Bill even. Zijn blik werd als door een hogere macht naar Bills arm getrokken, alsof hij wilde ontkend zien wat hij vreesde. Een netwerk van blauwe plekken strekte zich uit over Bills arm, de sporen van naalden duidelijk zichtbaar. Met tranen in de ogen gooide Tom Bill opzij, de waarheid over het gebeurde plantte zich vol in zijn gedachten en Tom vluchtte de kamer uit met de kleine zilverpapiertjes... Tom gooide de deur open van de kamer waarin Georg en Gustav samenzaten en gooide de zilverpapier pakjes op tafel. Het was hen beiden duidelijk dat hij woedend was. Gustav deed een van de pakjes open en keek vragend op naar Tom. "Heroine, denk ik... Van Bills kamer." De koude toon deed hen even hard schrikken als de mededeling. Tom draaide zich af van hen en keek uit het raam naar de andere gebouwen om hen heen. Gustav en Georg begrepen net zo goed als hij wat Bill nu had bezield. Gustav liep naar Tom en legde zijn hand om diens schouder. Tom gooide de hand af en keek weer naar de andere twee. "We moeten Bill uit Tokio Hotel zetten..." Gustav en Georg wisselden een blik, alvorens Tom aan te kijken. Zijn besluit stond vast zagen ze... En ze wisten net zo goed dat er niets meer aan te veranderen was... Bill zat half groggy op de stoel tegenover de andere drie, wachtend op wat er gezegd zou worden. Zijn roes was nog niet helemaal uitgewerkt maar hij deed zijn best om helder te worden. Hij vroeg zich af wat er zou gezegd worden, wie er eerst zou spreken, maar net zo snel als hij het gedacht had nam Georg het woord. "Bill, we weten af van je gebruik..." Hij was niet echt helemaal geschrokken. Hij had gemerkt dat de pakjes weg waren en hij had een hele vage herinnering aan Tom die naast hem zat. Het gebrek aan emoties op dit moment ergerden hem net zoveel als ze hem welkom waren. De wervelwind was nog niet gaan liggen... "We willen dat je uit de groep stapt. Dat hadden we in dit geval afgesproken en voor jou zijn de regels net hetzelfde als voor ons." Georg had moeite met de zin. Tokio Hotel was Bills levenswerk en hij had feitelijk geen recht van spreken. Maar dit kon niet langer blijven duren... Concertorganisatoren waren reeds beginnen klagen en hun fans waren niet meer zo enthousiast als ze het vroeger waren. Tijdelijk... Bill zou tijdelijk weg moeten. Bill keek hulpeloos om zich heen, wat Georgs schuldgevoelens enkel erger maakte. "Nee" Het was een stille smeekbede, samengebald in een woordje... Hij keek hen allen aan. Dit konden ze niet doen, ze konden hem zijn laatste houvast niet wegnemen... Hij keek naar Tom, smekend, hopend. Zijn eigen tweelingsbroer kon hem dit toch gewoon niet aandoen... Hij zocht Toms blik met zijn ogen... "lk had een goede..." Tom sneed zijn woorden de pas af in een vlaag van woede "Kom me niet vertellen dat je een reden had. Het enige wat je had moeten doen is hulp roepen, maar je bent zo verdomde koppig en je hebt het zo hoog in je bol dat je denkt dat jij de enige bent die pijn kan lijden, wij hebben met jou geleden maar we hoopten dat je ziek was. Je hebt het enkel en alleen aan jezelf te danken." Tom was tijdens het spreken opgestaan en liep nu langzaam naar de deur, terwijl hij de anderen met zich meenam. Bill begon stil te huilen. "Wat moet ik doen?" Bills ogen waren op Tom gericht, wanhoop was te lezen op zijn gezicht. Maar Tom was blind en doof voor de smeekbede. Hij wist dat het tijdelijke verdoving was... Hij voelde zich alsof iets in hem gestorven was. "Val dood voor mijn part..." Gustav leunde uitgeput tegen de omlijsting van het raam, zijn blik gericht op de weelderig aangelegde binnentuin van hun hotel. De afgelopen dag scheen jaren geduurd te hebben. Het begon nu te evolueren naar putje nacht en nog steeds kon hij zijn geest niet genoeg tot rust brengen om te gaan slapen. Hij wist dat zijn droom aan minder dan een zijden draadje hing. Hij hoorde voetstappen en zag Georg naar hem toe komen. Hij zag er even uitgeput uit als Gustav zich voelde. "Gaat het nog een beetje?" Hij moest glimlachen om Georgs bezorgdheid. Hij durfde wedden dat hij eerst bij Tom was geweest. "Als je in aanmerking neemt dat we zonder leadzanger zitten ja... En jij?" Georg gebaarde iets wat tussen ja en nee hing, en dat was precies de goede reactie. "We zitten in de problemen. En ik durfde gewoon niet zeggen tijdelijk. Heb je de blik op Toms gezicht gezien? lk was al blij dat er geen klappen vielen." Gustav had dat inderdaad gezien. Het was alsof er een aardbeving was geweest. "Hoe is het met Tom?" Georg zuchtte. Hij was niet verbaasd om de vraag. "De deur was op slot en het leek mij beter om niet aan te dringen. Laat Tom maar doen... En Bill... Morgen komt David langs om te bespreken, dan zien we wel verder..." Gustav keerde zich om en nam Georg in een omhelzing. Hoewel ze het niet gewend waren voelde het voor beiden goed aan op dit moment. Ze bleven even staan, elkaar als vrienden omklemmend. Toen liep Georg naar de deur en trok die zacht dicht. Zonder zijn kleren uit te doen viel Gustav op zijn bed. Het leek hem de moeite niet waard om zijn kleren uit te trekken, en hij beperkte zich tot zijn schoenen. En tenzij hij het heel erg mis had, wist hij dat hij niet de enige was die zo zou slapen vannacht... Kom me niet vertellen dat je een reden had... je hebt het zo hoog in je bol... Je hebt het enkel en alleen aan jezelf te danken... Val dood voor mijn part... De stem van zijn broer wilde hem niet met rust laten, en hij hoorde steeds de echo van zijn woorden in zijn hoofd. Hij was letterlijk gevlucht, naar zijn kamer, dan verder naar hierboven... Hij wilde enkel alleen zijn met zichzelf maar er was nergens nog rust te vinden voor hem. Zijn droom was voorbij. Alles was voorbij. Tom had zich tegen hem gekeerd en hijzelf... de gedachten aan eerder, aan de hel, kwamen weer bij hem boven. Tranen liepen stil over zijn gezicht en vielen op de grond, de stille getuigen van oneindig veel leed. Hij kon niet meer... En op dat moment viel alles weg van hem...hij keek omhoog naar de sterrenhemel die zich uitspande boven hem, de sterren twinkelend als diamanten, zich niets aantrekkend van alle menselijke gevoelens die gevoeld werden ver beneden hen. Hij richtte zijn blik naar beneden en zag het mes dat hij rond en rond liet draaien in zijn handen. Het was geen toeval, hij was het al van plan geweest... Met twee snelle halen haalde hij zijn polsen over, bloed liep hevig langs zijn armen, bedekte zijn freiheit tattoo... Bill vond het vreemd symbolisch. Hij was al lang niet meer vrij... Hij richtte zijn blik op de dakrand ... Val dood voor mijn part... En toen liep hij zo snel hij nog kon naar de rand, stopte niet bij de rand maar dook er gracieus over met zijn armen gestrekt alsof hij zou vliegen. Maar toen trok de zwaartekracht hem naar beneden ... Georg liep rusteloos rond in de schaduw van de bomen die in de tuin symmetrisch omheen de grote vijver waren geplaatst. Blijkbaar had de tuinarchitect weinig inspiratie gehad toen hij de vijver moest maken, aangezien er enkel in het midden een fontein stond die vreemd klein leek tegenover de wateroppervlakte. Maar wat deed die verdomde vijver er feitelijk toe??? Hij overdacht hoe snel alles in duigen was gevallen. Toegegeven, concreet stond er niets vast, maar hoe moesten ze in godsnaam nog iets doen zonder hun zanger? Bill... hij wilde dat hij naar Bill was gaan kijken... Hij voelde zich schuldig omwille van het feit dat hij degene was geweest die de boodschap had moeten overbrengen. Er was geen goede manier geweest om dit te vertellen... Hij bedacht hoe hij zich zelf zou voelen... Hij raapte een takje op en dwaalde rusteloos op zijn passen terug toen hij ergens boven zich een doordringende gil hoorde. Meer uit reflex dan uit interesse keerde hij zich naar het geluid en hij voelde zich bijna misselijk worden van wat hij zag. lets, iemand, suisde door de lucht naar beneden en hij wist onmiddelijk wie het was. "Bill..." Georg dook als in een reflex in het water dat dieper was dan hij had gedacht en hij waadde naar Bill, die met zijn gezicht naar beneden in het water lag, levenloos, zielloos... Zijn zwarte haar waaierde als een sluier uit langs zijn gezicht. Georg keerde hem om zodat zijn gezicht boven water kwam en zag het bloed uit Bills neus en mond lopen. Zijn longen hadden waarschijnlijk een klap gekregen dacht hij al had hij geen medische ondergrond daarvoor... intuitie, of een weigering het ergste te zien. Hij haalde Bill uit het water en streek diens natte haar weg alvorens te zoeken naar het belangrijkste item op dit moment... Bills hartslag. Hij tastte te ruw zijn hals af ,dat besefte hij zelf wel, maar deze horror deze gruwel moest ongedaan gemaakt worden. Bill moest leven... Maar het enige wat hij voelde was zijn eigen snel kloppend hart. Hij nam Bills arm om aan zijn polsen te voelen en was net op tijd om zijn vingers niet in de gapende wond te leggen. Perfectionist tot het einde dus... Gelukkig kwam op dat moment Gustav buiten, aangetrokken door de commotie die was ontstaan, en zag Georg bij de levenloze Bill. "Georg..." Met tranen in de ogen stond hij op, weg van Bill en gebaarde gewoon. Gustav begreep meteen wat er aan de hand was. Hij wist ook dat bij Georg weg moest krijgen... "Georg ga Tom halen, en bel een ambulance ok?" Hij wachtte niet verder en knielde neer naast Bill, bond zijn polsen af en begon met een hartmassage waarvan hij wist dat die waarschijnlijk nutteloos was. Maar dat laatste moest hij toch herzien...Even, heel even, was er adem en leven bij Bill, om dan weer weg te zakken ... "Verdomme Bill doe ons dit niet aan " Ondertussen had Georg gedaan wat hij had gevraagd, opgelucht dat Gustav zo acuut gereageerd had. Hij kwam aan bij Toms kamer en zag dat Tom op bed lag, een koptelefoon blèrde muziek die zelfs hij kon horen vanuit de deuropening. Met een woest gebaar trok Georg de koptelefoon af bij Tom die daar even woest op reageerde... "Je broer ligt te sterven." Tom zou zich later nooit meer herinneren hoe hij buitengeraakt was, zich niets meer herinneren dan de geur van wilde rozen uit de tuin, het geroep, de aangroeiende sirenes... En de aanblik van zijn tweelingsbroer, lijkbleek en levenloos als een gebroken pierrot op de vuile grond naast de vijver. Hij kon zich niet meer herinneren dat hij neergeknield was en Bill had omklemd, kon zich niet meer herinneren dat ambulanciers Bill uit zijn armen moesten trekken, de wilde rit naar het ziekenhuis en het vreselijke lange wachten ... Het zou niet terugkomen in zijn herinnering. Het enige wat hij zich herinnerde was Bills hand die hij vasthield, Bill in een bed, vredig en stil. Hij herinnerde zich de eindeloze schuld, de spijt... De kus op het voorhoofd van zijn broer... Die, zo nam hij zich vast voor, de laatste zou zijn... Tom schuifelde ongemakkelijk naar voor, hij voelde zich als verdoofd terwijl hij langzaam de houten kist naderde die vooraan op een verhoog opgesteld stond. De kist was, naar Amerikaans model, half open. Op een belachelijk wit satijnen kussen rustte het hoofd van zijn evenbeeld, zijn tweelingsbroer. Bill was ten ruste gelegd naar zijn eigen laatste wens, in zijn zwartleren jas, zijn haar gestyled om zijn gezicht te omlijsten. Er was geen verdriet meer, geen pijn... Een andere troost was er voor Tom niet dan dat, dat voor Bill de hel voorbij was waarin hij blijkbaar had geleefd. Hij was alleen met zijn broer in de kleine onbekende kerk, en zijn blik dwaalde omhoog naar de Christus die boven het altaar hing. Waarom was God zo wreed??? Waarom was hem niet vergund alles goed te maken met zijn broer? Hij keek omlaag naar Bill en zag zijn bloeddoorlopen ogen open, zijn mond vertrokken in een grimas terwijl hij langzaam omhoog kwam uit de kist, rottend voor zijn ogen, en Tom deinsde achteruit en viel van de trapjes. Met een luide gil viel Tom uit zijn bed, badend in het zweet en gedesorienteerd. Het was maar een droom, een stomme droom. Weliswaar een terugkerende droom maar - voorlopig - niet meer dan dat. Een droom...

Poll

Met wie zou je graag een meet and greet winnen?

Bekijk de resultaten

Op de hoogte blijven van TOKIO HOTEL

Klik op de onderstaande link om op de hoogte te blijven van de laatste weetjes, acties enz...

Operatie Bill Kaulitz

De operatie aan de stembanden van zanger Bill Kaulitz is goed verlopen en de frontman van de immens populaire Duitse band stelt het goed. De operatie, die bijna een uur duurde, verliep zoals gepland. Bill’s toestand was nadien zo snel stabiel dat hij na enkele uren het hospitaal al kon verlaten. Zijn eerste check-up deze week toonde alvast goede resultaten, de artsen zijn er van overtuigd dat Bill’s stem niet zal veranderen als gevolg van de ingreep. Het moeilijkste voor de zanger is nu het tiendaagse spreekverbod dat hem werd opgelegd, gevolgd door een periode van intensieve stemtrainingen. In een bericht aan de fans bedankt Bill iedereen voor de massale steun die hij afgelopen weken heeft mogen ontvangen. Hij blikt alvast vooruit naar de zomer, want de zanger kan naar eigen zeggen niet wachten om zo snel mogelijk het podium van de Europese festivals te beklimmen. NIEUWWWWW: Bill's eerste interview na zijn operatie

Fanadres

Tokio Hotel c/o Universal Music Stralauer Allee 1 D-10245 Berlin of mail naar: fans@tokiohotel.de

Georg Listing Biografie

Georg Listing Biografie

Naam : Georg Listing / Geboren op 31 maart 1987 in Halle ( Duitsland ) / Woonplaats: Magdeburg / Horoscoop : Ram / Lengte: 1,78m n Gewicht: 71 Kg / Kleur vn zijnnn har : Bruin n vn zijnnn ogn : groen / Broers of zussen: 0 / Geen tatoeages n ook geen piercings ( jammer seg ) / Hobby's: Dansen, muziek , vrienden ( hangjongeren !!! ) sport ( geeuwww ) en FEESTEN / Levensmotto: leb deinen traum! ( leef je droom ) / First CD : Definitely maybe vn Oasis / First concert : Die ärzte / Favo vak : Psychologie / Haat vak : Wiskunde n Duits / Favo Food : Gnocchi met gorgonzola saus / Favo drank : Red bull /Favo movie : The matrix / Mobiel: samsung SGH-8500 / Flea (Red Hot Chili Peppers) is zijnnn ideale voorbeeld

Zelfgemaakt filmpje you tube van Bill Kaulitz

Paris Hilton met tokio hotel cd

Paris Hilton met tokio hotel cd

Door Anke i.s.m billkltz.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 40 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?